Een beetje verliefd...

Zangles

 

Ik zit inmiddels ruim vier maanden op vocal gym bij Muriel en ik merk dat ik heel langzaam weer een beetje verliefd begin te raken op mijn eigen stemgeluid. Dat is zo’n fijn gevoel! Het is het gevoel dat ik vooral ken uit de tijd waarin ik samen met drie vriendinnen de zanggroep Essential vormde. 

 

Dat was een tijd waarin ik vocaal veel experimenteerde. Waarin we gezamenlijk eindeloos en ongedwongen vierstemmige harmonieen uitprobeerden. Ontzettend veel lol hadden en high werden van onze eigen sound. Of het nou thuis was, in een trappenhal (dat galmde zo lekker) of in de metro... we grepen bijna elke gelegenheid aan om te zingen. 

 

Toeval bestaat niet

En terwijl ik dit tik- ik zit aan het raam in mijn favoriete koffiebar- loopt plotseling één van die vriendinnen voorbij. Toeval bestaat niet. Ik heb haar in jaren niet gesproken. We wisselen een korte blik van herkenning. Het volgende moment loopt ze met grote passen terug, de bar in. Direct beginnen we gezellig te kletsen. We halen ook mooie, muzikale herinneringen op. Vier verlegen tieners waren we, die tegelijkertijd heel gretig waren om te zingen. Die verlegenheid werd met de jaren minder. De gretigheid ook. Of beter gezegd: prioriteiten veranderden. Uiteindelijk gingen we alle vier onze eigen weg. 

 

Uniek

Mijn weg bracht me- na studie en een aantal mooie reizen- bij een koor waarin ik mijn liefde voor zang en harmonie ook kwijt kon. Op een volwassen en professionelere manier, maar lang niet zoals ik dat met die meiden beleefde. Essential was een eerste, spontane muzikale liefde. Jeugdig, vrij en ongecontroleerd. Eentje waar vriendschap en passie voor zang vloeiend in elkaar overgingen. Uniek, durf ik nu wel te zeggen. Destijds hadden we dat niet door...

 

Zingen moet leuk zijn

Hoe bijzonder is het dat ik een klein stukje Essential ervaar nu ik vaker met Muriel oefen! Ik ben mijn stem aan het herontdekken, durf weer meer te experimenteren en grenzen op te zoeken. Soms zelfs er overheen te gaan. Dat komt ook omdat Muriel een vertrouwde en veilige sfeer weet te scheppen. Lastige (technische) oefeningen en aanwijzingen met grappige metaforen omschrijft (mijn meest favoriete lees je hieronder). 

Voor mij het bewijs dat zingen met een knipoog mag en vooral leuk moet zijn!

 

 

*Muriels metaforen

Het luchtbed: als je hoge noten zingt is het belangrijk je adem te verdubbelen alsof je op een luchtbed (met luchtgat) gaat zitten. Met andere woorden: hoe meer je je laat zakken op het luchtbed (lees: hoe hoger je zingt), hoe sneller de lucht eruit schiet.

 

De muur: Jouw stemgeluid stapelen (en body geven) alsof je een muur metselt. Daarbij geldt de kern van je stem (midvoice) als basis. Vanaf de basis ga je stapelen. De ene steen volgt de andere op en zo bouw je midvoice, op naar borst- en uiteindelijk kopstem. Belangrijk is dat je basisgeluid doorklinkt naar mate je omhoog of omlaag gaat. Deze mag niet veranderen.

 

De lift: als je zingt moet de klank jou eerst vullen en weerkaatsen (resoneren) in je borst en je hoofd, vóórdat het naar buiten gaat. Dat voelt als een trilling. De klankt reist als het ware met een lift door je lichaam. Doe je dit goed, dan gaat je hele lichaam op gegeven moment zingen. Het geluid klinkt vol en diep, als het eenmaal buiten is. Doe je dit niet en gooi je de klank er direct uit, dan krijg je een vlakke, afgeknepen sound. 

 

De cake: als je leert zingen is het net alsof je een cake bakt. Je leert onder andere je adem en je middenrif actief te gebruiken. Stemgeluid te stapelen en volume op te bouwen. Alles bij elkaar (en in de juiste volgorde) vormt dit een mooi geheel. Alsof je eieren, suiker, bloem etc toevoegt voor een mooi beslag. 

 

3 Berichten

Hoe zing jij door emoties heen?

Zangles

Mijn goeie vriendin, mijn backbone, mijn soulsister liet niet lang geleden vallen dat ze heel graag wil dat ik ga zingen op haar bruiloft. Niet dat er al een datum is geprikt. Wel is ze sinds drie jaar gelukkiger dan ooit met haar vriend en hun prachtige dochtertje van bijna twee jaar. Op niet al te lange termijn verwacht ik vanuit die hoek dus weddingbells, confetti en witte duiven (om maar wat te noemen ;-)

 

Ze was specifiek in haar verzoek. “Ik wil graag dat je Ribbon in the sky zingt; hij houdt ook van Stevie Wonder”, verklaarde ze met pretlichtjes in haar ogen. “Tuurlijk ga ik dat voor jullie zingen!” haastte ik me te zeggen. Ik voelde me vereerd en blij. Dat nummer is de overtreffende trap van prachtig. Stiekem moest ik ook even slikken. Veel liedjes van Stevie Wonder- inclusief Ribbon in the sky- raakten me als kind al recht in het hart. Dat zat toen vooral in zijn melodielijnen en klankkleur, denk ik.  Dit nummer zingen, ten overstaan van haar in bruidsjurk, man aan haar zij, die kleine nabij... Het plaatje in mn hoofd alleen al: een tranentrekker!  😍😭😍😭 

 

Voorbij emotie zingen

Hoe kun je zingen, -doorzingen vooral- als je geëmotioneerd raakt? Dat heb ik me wel eens vaker afgevraagd. Ik zat altijd vol verwondering te kijken naar artiesten die  overmand werden door emoties, maar (ogenschijnlijk) moeiteloos door bleven zingen. Hoe deden ze dat?
Ik vermoed dat je soms bepaalde mechanismen kunt toepassen om te voorkomen dat emotie overgaat in onbeheersbare ugly cries. En dat die mechanismen per persoon verschillen. 1 ding is zeker: een uitdaging zal het blijven.  

 

Bring it on!

Ik heb er voor nu echter iets op bedacht. Ik heb besloten om Ribbon in the sky toe te voegen aan het repertoire waar ik met Muriel aan werk. Zo kan ik het nummer alvast in ontspannen setting oefenen, nu ik nog tijd zat heb. Ik zing het thuis, totdat de buren gek worden (haha) en waarschijnlijk zal ik het ook laten horen tijdens Bring it On, op zondag 8 juli. Op die dag brengen ikzelf en een aantal andere zangers die Muriel begeleidt, nummers ten gehore aan vrienden en familie in café het Wapen van Huizen. Ik heb er zoveel zin in! Uiteraard zal ik daarna terugkomen op hoe dit gegaan is. 

 

Ik zie het zo: hoe vaker ik dit nummer nu zing- en zo af en toe ook voor publiek-, hoe meer dit mijn optreden later- op haar grote dag- goed zal doen. En als emoties alsnog boven komen drijven...dan hoop ik dat het mijn performance nog mooier maakt.    

                                      

Hoe zing jij door emoties heen? (pls share!)

0 Berichten

Vanaf nu zit ik niet op zangles, maar op Vocal Gym

Zangles

Onlangs borrelde er een gedachte bij me op. Ik besefte ineens- tussen de zangoefeningen door- dat (leren) zingen veel gelijkenissen kent met fysiek sporten. En toen die gedachte eenmaal daar was, ging ik automatisch nog meer paralellen zien. Dat werkte ontzettend bevrijdend (waarom vertel ik verderop in mijn blog). Ik wil het daarom nog scherper stellen; zingen is een sport. 

 

Zingen is een sport, want net zoals bij het beoefenen van (mijn favorieten) atletiek, boksen of yoga doe je wat warming-up oefeningen om de spieren (oftewel de stembanden) wakker te maken. Je bereidt ze voor op het echte werk. Vervolgens merk je algauw: hoe harder je traint (lees: hoe meer je de toonladder op en af klimt) hoe warmer je het krijgt. Ben je echt fanatiek bezig, dan ben je zelfs geneigd om- naarmate het zweet uitbreekt- wat kleding uit te trekken. Je hart gaat sneller kloppen, de adrenaline gaat stromen en bet your life dat er momenten zijn dat je buiten adem raakt.

 

Oefening baart kunst en rust roest

Je ervaart ook- net zoals bij fysiek sporten- dat veel herhalen loont. Je leert steeds beter en verantwoord zingen naarmate je vaker oefent. Uiteraard wel met beleid en voorzien van de juiste aanwijzigen. Nog een overeenkomst: als je lang niet in de sportschool bent geweest, is het niet heel gek dat je conditie, lenigheid en spierkracht  achteruit gaan. Of erger: misschien wel tot onder het nulpunt zijn gedaald op het moment dat je het trainen weer oppakt. Hetzelfde geldt voor zingen. Rust roest. Geloof me: ik kan hiervan mee praten.

 

Blessures, gelukstofjes en Olympische Spelen

Net als sporters lopen zangers (helaas) het risico blessures op te lopen als ze veel van zichzelf vragen. Bij beiden komen geluksstofjes vrij in de hersenen (endorfine) als zij in actie komen en dit is zo verslavend dat zij in actie willen blijven komen. Opnieuw en opnieuw. In de zangwereld bestaat zelfs een equivalent voor de Olympische Spelen: Het Eurovisie Songfestival. Ok toegegeven: het komt in de buurt. Zanger Waylon zei er eind vorig jaar tegen de AVRO-TROS in ieder geval over: “Voor mij voelt het Songfestival als de Olympische Spelen (...) je stopt ook niet als je 1 keer goud, zilver of brons hebt gewonnen”  

 

Kijk, na zoveel gelijkenissen te hebben gezien met de fysieke sport kan ik die uitspraak volledig begrijpen. 

 

Vocal Gym

Dus... vanaf nu ga ik niet meer tweewekelijks naar zangles, maar naar Vocal Gym. Ik ga op pad met mijn sporttas met onder andere een waterflesje, deodorant en mijn telefoon met workout app (lees: dictafoon functie). En Muriel van Dinteren is vanaf nu de personal trainer die mij aanmoedigt, roept langs de zijlijn, vocale aanwijzingen, oefeningen en advies geeft.

 

Tot slot: ik mag misschien een beetje doordraven, maar het belangrijkste wat ik met dit alles wil zeggen en delen is dit: het inzicht (zingen is een sport) helpt mij in het zangproces om mild te zijn en sportief te blijven naar mezelf. Op sommige dagen gaat het goed en zing ik de sterren van de hemel. Op andere dagen schrik ik van mijn eigen stemgeluid. You win some, you lose some, dat is gewoon hoe het met sporten werkt. Als je maar blijft doorgaan! Een gedachte die meer bevrijdt bestaat niet.                                                

 

 

2 Berichten

Aaarghh...ik heb hoogtevrees!

Zangles

 

Ik gaf het in mijn eerste blog al aan: ik wilde op zangles als cadeautje aan mezelf. Toch kreeg ik- direct na de proefles bij Muriel- cold feet. Dat lag volledig aan mij. Ik houd van zingen, maar hield zingen eigenlijk nog wel van mij?   

 

Ik had al langer het gevoel dat het zingen mij minder goed af ging, in vergelijking met mijn jongere jaren. Het was alsof mijn stembanden en alle spiertjes in dat gebied stijf waren geworden. Adlibs gingen niet zo soepel meer. Mijn hogere noten kreeg ik er met pijn en moeite uit. Of erger: ik produceerde zo’n treurig, rasperig geluid. Bekend met de animatiefilm Happyfeet? Nou dat dus. Ik klonk als Mumble 🤣🤣 

 

Verkeerd stemgebruik

Dat mijn stem niet meer volledig deed wat ik wilde, was totaal nieuw voor mij. Ik zong voorheen altijd zorgeloos en deze verandering baarde me zorgen. Ik ben zelfs naar de kno-arts gegaan om te onderzoeken of ik niet van die enge knobbels of poliepen op m'n stembanden had. Maar dat was gelukkig niet het geval. Het bleek neer te komen op verkeerd stemgebruik.

Bang voor hoge noten

Toch duurde het- om verschillende redenen- nog zo’n twee jaar voordat ik bij Muriel terecht kwam voor zanglessen. Wat deed ik in de tussentijd? Hoge zangpartijen zoveel mogelijk vermijden. Ik noem het hoogtevrees. Yes, I said it: ik ben bang geworden voor de hoge noten. En die angst zit er dus nog steeds. Tegenwoordige tijd. Dat gaat uiteraard niet 1,2,3 weg. Ik weet ook dat het iets psychologisch is. Het is precies de reden waarom ik cold feet kreeg na die proefles. Het was dat bekende hinderlijke stemmetje in mijn hoofd dat onophoudelijk zei: “Ga je hier echt aan beginnen?” “Dit is een lastige weg die je inslaat...” “Kun je dit eigenlijk wel?”

 

 F* it, ik kan dit wel

En ik doe het ook. JAWEL. De afgelopen keren ben ik tijdens zangles al ontelbare keren in ademnood gekomen. Terwijl ik tijdens oefeningen steeds hoger de toonladder op kruip ben ik duizelig, oververhit en heb ik zuurstoftekort. Ik noem het hoogteziekte. Ja, ik voel zelfs hoofdpijnen opkomen. Maar het maakt niet uit. Het helpt ook dat Muriel hier bemoedigend op reageert: “Het is heel normaal dat je je zo voelt hoor”, zegt ze. “Je lichaam en je stembanden zijn gewoon niet meer gewend dit te doen. Als je de hoogte in gaat heb je meer lucht en zuurstof nodig en je weet nog niet hoe je daarmee moet spelen...” (Ze legt ook uit dat dit te maken heeft met resonantie- daarover een volgende keer meer)

 

Het klopt helemaal. Ik weet nog niet precies wat ik aan het doen ben, maar ondertussen merk ik wel dat ik hoogten bereik, waar ik in geen tijden ben geweest. Helemaal mooi klinkt het nog niet, but hey, it's a start. “Weet je hoe hoog je nu zit?” vraagt Muriel enthousiast. “Dit is een hele hoge C!”

 

Ok dan. En nu ga ik de top bereiken ook.                                                  

 

 

2 Berichten

Ik claim Muriel's online space!

 

Ik ben May, tekstschrijver/redacteur. En dol op zingen. Als kind al. Ik heb als tiener in een (a capella) girlgroup gezongen en daarna nog een aantal jaar in een professioneel koor. Sinds een  jaar zing ik nu voornamelijk nog onder de douche of ergens anders in huis :-) En dat bleek- het was te verwachten- gewoon niet genoeg. Als die liefde voor zingen en muziek eenmaal door je aderen stroomt, in elke vezel van je lichaam zit, verdwijnt het niet. Het kruipt waar het niet gaan kan. 

 

Ik voelde de behoefte aan verdieping, aan (zang)technische ondersteuning vooral. Die heb ik nooit gehad, nouja...eens op een blauwe maandag misschien. Dus ben ik nu eens écht met zanglessen begonnen. Bij Muriel,  als cadeautje aan mezelf. Om te groeien. Vocaal, maar ook als mens. Ik heb de vierde les net achter de rug en ik weet dat er genoeg te winnen valt.

 

Ja en ik ben zo brutaal om Muriel’s online space te claimen. De komende periode schrijf ik een (gast)blog op de site van het Nederlands Zang College over de muzikale journey die ik net ben  begonnen. Het wordt een plek waar ik mijn hersenspinsels neerpen. Ik zeg eerlijk: het is spannend, want ik kom mezelf tegen-                                                                                                                           dat was tijdens de proefles al het geval. Maar het is ok. Ik ben  er klaar voor. Ik ben                                                                                                                           van plan hier mijn ervaringen te delen. Te schrijven over mijn vorderingen en de                                                                                                                                 dingen waar ik tegen aan loop. En natuurlijk over werken met de deskundige zang-                                                                                                                           en lifecoach die Muriel is.

                                                                                          

                                                                                                                       Leuk als je meeleest! ❤🎤🎼👀

 

 

2 Berichten