Nieuwe tijden

Zangles

Het einde van de zomer nadert. En heel toepasselijk- terwijl de ochtend elke dag later doorschemert en elke avond net ietsje eerder valt, sluit ik in gedachten ook een waardevol muzikaal seizoen af. 

 

Nieuwe tijden- in de breedst mogelijke zin- zijn op komst. Die brengen een dubbel gevoel met zich mee. Een vleugje onbestemdheid gecombineerd met sprankelfrisse hoop. Dit gevoel ken ik goed. Van de overgang naar een nieuw schooljaar bijvoorbeeld. Een nieuw schooljaar met andere docenten en studiegenoten.

Met uitdagendere lesstof. Met verwachtingen, kansen en uitdagingen die zich niet eerder hebben voorgedaan.

 

 
Verschuiving

Uiteraard is deze situatie niet één-op-één door te vertalen naar mijn muzikale journey. Er is niet letterlijk sprake van een nieuw school- of lesjaar. Ik zie de vocal gym sessies met Muriel en alles wat daarbij komt kijken vooral als doorlopend proces. Zonder duidelijk eindpunt. Toch zijn er veel overeenkomsten. Ik merk dat er langzaam iets verschuift. Misschien zijn het de lessen die technisch moeilijker zijn geworden sinds Muriel terug is van vakantie. Ze is kritischer. Ze wil doorpakken en voortborduren op waar we de afgelopen maanden aan werkten. Dat komt mooi uit, want dat wil ik ook. Onlangs gaf ze tijdens mijn oefeningen toe: ‘Maanden geleden had ik gezegd dat wat je doet goed is, want het was goed voor dat moment, maar nu wil ik verder.’  Om mij direct daarna een hart onder de riem te steken: ‘Raak niet ontmoedigd!’

 

Tussentijdse balans opmaken

Haar houding heeft misschien ook wel bijgedragen aan een nieuw gesprek dat ik sinds kort met mezelf voer. Een gesprek van reflectie en evaluatie. Wat is de afgelopen zeven maanden op vocaal vlak goed gegaan en wat verdient de aandacht? Wat heb ik bereikt en waar wil ik de laatste maanden van het jaar naar toe? Een ding is zeker: ik ben heel tevreden over de tussentijdse balans die ik nu mag opmaken. 


Aangemoedigd

De afgelopen maanden heb ik (solo) opgetreden, geleerd van de performances van anderen en meegewerkt aan een studiosessie. Ik heb uitdagende nummers gezongen en hoge noten gepakt die ik eerder ontweek. Ik was niet bang om mijn emoties te tonen en ben regelmatig buiten mijn comfortzone getreden. Ik ben trots. Het was goed en wat mij betreft gaat het- met de juiste focus en nog meer oefening- alleen maar beter worden de komende maanden. Qua performance, qua techniek en qua innerlijke groei. Ik leg de lat niet te hoog, sta open voor het nieuwe dat op m’n pad komt en blijf toegewijd doorwerken. Grappig genoeg ben ik verre van ontmoedigd. Ik ben juist ontzettend aangemoedigd :-)


En ik ben erg nieuwsgierig naar het leerproces van andere zangers die Muriel begeleidt. Wat zijn hun aspiraties en dromen voor dit najaar?

De komende periode ga ik hier met een aantal over in gesprek.

 

Benieuwd naar hoe deze gesprekken verlopen? Houd dit blog dan in de gaten! 

0 Berichten

Ze liet me huilen

Zangles

-In gesprek met vakvrouw Talita Angwarmasse-


Sinds kort werkt Muriel samen met een nieuwe zangcoach. Ik maakte een paar weken geleden kennis met haar tijdens vocal gym. Leuke en vlotte meid, die Talita. 

I liked her. Op het eerste gezicht vooral, want verder kende ik haar natuurlijk (nog) niet. Maar wat ze vervolgens met me deed...dat kwam totaal onverwacht. Ze liet me huilen. 

 

Ik begon die dag nietsvermoedend aan de les, die Talita al gauw van Muriel overnam. Tot zover niks aan de hand. Ik wist dat Talita haar moment zou pakken. Of ik ‘Vlieg met me mee’ van Trijntje Oosterhuis voor haar wilde zingen- het nummer dat ik al weken oefende met Muriel. En waar ik steeds meer vooruitgang in had geboekt. ‘Maar natuurlijk’, riep ik dapper en ging klaar staan. Ik zong het nummer en vervolgens moest het opnieuw. Je raakt me met je puurheid en ik kan horen dat je heel muzikaal bent’ , zei Talita spontaan, ‘maar vooral bij de bridge is de expressie in je gezicht volledig verdwenen. Je denkt te veel na.’  Yup, story of my life :-) antwoordde ik in mezelf.

 

Zingen vanuit gevoel

Ik kreeg de opdracht om het nummer zonder opsmuk te zingen. De tekst beleven en overbrengen zonder fysieke bewegingen, zonder maniertjes. Alleen mijn stem, mijn gevoel en de expressie op mijn gezicht. Dat was ontzettend moeilijk. En ineens gebeurde het. De kraan van mijn traanbuizen ging open en daarop volgde een kleine overstroming. Ik kon de rest van de les niet meer stoppen met huilen. Awkward! Zelfs na afloop, in de bus op weg naar huis zat ik met zonnebril op om mijn nog altijd rood betraande ogen te bedekken. Gelukkig was het zonnig en paste deze actie volledig bij het weerbeeld :-) 

 

Wie is je vader, wie is je moeder

‘What the hell was dat? Wie is deze vrouw?’ dacht mijn nieuwsgierige en opstandige ik achteraf. Ik moest dat nader onderzoeken. Dus nadat ik van deze eerste ontmoeting en semi-therapiesessie bekomen was besloot ik Talita aan de tand te voelen. Ik belde haar op en had een heel fijn gesprek met haar. Ik kwam erachter dat Talita een dame is die vaart op haar gevoel. Op haar geloof. Op haar vertrouwen in hoe dingen (organisch) lopen. Dat is haar kompas.

 

Een kompas dat ze van thuis mee kreeg. Van haar familie die haar ook in haar muzikaliteit heeft gevoed. ‘Mijn tantes waren altijd harmonieën aan het zingen. Mijn focus lag echter altijd op dansen, legt ze uit. ‘Toen ik tijdens de HBO dansacademie van Lucia Marthas ook koor- en zanglessen kreeg, merkte ik wel dat ik makkelijk meekon in een tweede of derde stem. Dat was iets wat ik kende’. 

 

Musicals en meer

Na haar afstuderen ging het snel. Ze kreeg twee grote (understudy) rollen in de Joop van den Ende musicalproducties Saturday night fever en Aida. En vanaf dat moment wist ze: dit is wat ik wil en wat ik kan. Vandaag de dag is dit wat ze alweer 18 jaar doet. Productie na productie. ‘En toch zie ik mezelf niet alleen maar musicals doen’, bekent ze. ‘Ik ben er ook om door te geven. Om mensen verder te helpen met wat ik weet. Dat Muriel op mijn pad kwam gebeurde niet zomaar. Zij bleek zich meer te willen richten op zangprofessionals met coach-ambities. Ik heb de droom op dat vlak te groeien. Wij gaan dat vanaf september officieel samen doen’ 

 

Zing wat je voelt, voel wat je zingt 

‘Ik heb geen vaste werkwijze voor ogen. Ik probeer de persoon voor me aan te voelen en vanuit daar te opereren. Zoals ik dat ook bij jou deed. Natuurlijk zal ik dat combineren met techniek. De komende periode ga ik Muriels taal (technisch) leren spreken. Uiteindelijk zal ik waarschijnlijk meer zitten op presentatie. Op zingen wat je voelt en voelen wat je zingt. Op het overwinnen van angsten. Dat is wat ik samen met de ander wil bereiken’. 

 

Gedurende het gesprek met Talita viel het kwartje. Het beetje opstandigheid dat er nog zat was als sneeuw voor de zon verdwenen. Mijn nieuwsgierigheid was gegroeid. Deze vrouw was hier om mij te helpen. Om mij de persoonlijke groei te laten doormaken die ik voor ogen had. Als ik dat zou toestaan kon dit nog in mijn voordeel werken ook. 

 

Talita, mijn medewerking heb je. Ik ben benieuwd wat je een volgende keer in petto hebt!

 

Lobie

May 

0 Berichten

Hongerig!

Zangles

 

De afgelopen weken ben ik naar de optredens van uiteenlopende artiesten gaan kijken. Van Lalah Hathaway, Beyoncé en Jay Z tot Laura Mvula en Gretchen Parlato met het Radio Filharmonisch orkest. En ik heb kaartjes voor concerten die de komende maand(en) plaatsvinden. Onder andere voor Kim Hoorweg, Tania Kross en Janelle Monae. Het lijkt de laatste tijd wel alsof ik niet genoeg (live) muziek in me kan opnemen. Ik ben hongerig.

 

Hongeriger dan normaal. Waarschijnlijk komt dat omdat ik sinds kort zelf weer optreed- al is dat nog voornamelijk in mijn hoofd. Ik vind het fijn om de kunst van het performen af te kijken bij artiesten die ik goed vind. Nog prettiger vind ik het gevoel dat een goed optreden of concert me geeft. Ik haal er energie, liefde, heel veel inspiratie en positiviteit uit. En na afloop is het nagenieten. Soms urenlang. Heerlijk. Je kunt hiervan leven, als je het mij vraagt. Geen eten en drinken meer nodig ;-)

 

‘Bring it on’ optredens

Hetzelfde gevoel ervaarde ik ook tijdens ‘Bring it on’ van zondagmiddag 8 juli in cafe ‘Het Wapen van Huizen’. Een middag waarop elf zangers van Muriel’s zangstudio -inclusief ikzelf- optraden voor vrienden en familie. In een heel relaxte en ontspannen setting.

 

Persoonlijke uitdaging

Elke zanger(es) had zo zijn of haar persoonlijke reden om aan Bring it on mee te doen. De een nam deel vanuit de ambitie om als professioneel artiest te kunnen groeien. De ander zag het meer als persoonlijke uitdaging. Een gevalletje face your fears. Voor mij was het vooral dat laatste. Ik heb weinig ervaring met solo optredens. Wel ben ik een meester in solo’s ontwijken :-) Meedoen heeft me tegelijkertijd zoveel voldoening, power en energie gegeven. Ik vond het mooi dat wij zangers respectvol naar elkaars optredens keken, van elkaar leerden, geraakt werden en elkaar aanmoedigden. 

 

Dit smaakt naar meer

Ik trad op met drie nummers: Vlieg met me mee (Trijntje Oosterhuis), Ribbon in the sky (Stevie Wonder) en One day I’ll fly away (Randy Crawford). Ik was tevreden en opmerkelijker: het smaakte naar meer. Dit wil ik vaker doen! Bring it on heeft me geïnspireerd en aangemoedigd om afgelopen weekend- voor het eerst- een solo optreden te doen tijdens een familiefeest. Ik sta versteld van mezelf. Wie weet waar dit nog meer naar toe leidt...

 

Will keep u posted!

 

0 Berichten

Een beetje verliefd...

Zangles

 

Ik zit inmiddels ruim vier maanden op vocal gym bij Muriel en ik merk dat ik heel langzaam weer een beetje verliefd begin te raken op mijn eigen stemgeluid. Dat is zo’n fijn gevoel! Het is het gevoel dat ik vooral ken uit de tijd waarin ik samen met drie vriendinnen de zanggroep Essential vormde. 

 

Dat was een tijd waarin ik vocaal veel experimenteerde. Waarin we gezamenlijk eindeloos en ongedwongen vierstemmige harmonieen uitprobeerden. Ontzettend veel lol hadden en high werden van onze eigen sound. Of het nou thuis was, in een trappenhal (dat galmde zo lekker) of in de metro... we grepen bijna elke gelegenheid aan om te zingen. 

 

Toeval bestaat niet

En terwijl ik dit tik- ik zit aan het raam in mijn favoriete koffiebar- loopt plotseling één van die vriendinnen voorbij. Toeval bestaat niet. Ik heb haar in jaren niet gesproken. We wisselen een korte blik van herkenning. Het volgende moment loopt ze met grote passen terug, de bar in. Direct beginnen we gezellig te kletsen. We halen ook mooie, muzikale herinneringen op. Vier verlegen tieners waren we, die tegelijkertijd heel gretig waren om te zingen. Die verlegenheid werd met de jaren minder. De gretigheid ook. Of beter gezegd: prioriteiten veranderden. Uiteindelijk gingen we alle vier onze eigen weg. 

 

Uniek

Mijn weg bracht me- na studie en een aantal mooie reizen- bij een koor waarin ik mijn liefde voor zang en harmonie ook kwijt kon. Op een volwassen en professionelere manier, maar lang niet zoals ik dat met die meiden beleefde. Essential was een eerste, spontane muzikale liefde. Jeugdig, vrij en ongecontroleerd. Eentje waar vriendschap en passie voor zang vloeiend in elkaar overgingen. Uniek, durf ik nu wel te zeggen. Destijds hadden we dat niet door...

 

Zingen moet leuk zijn

Hoe bijzonder is het dat ik een klein stukje Essential ervaar nu ik vaker met Muriel oefen! Ik ben mijn stem aan het herontdekken, durf weer meer te experimenteren en grenzen op te zoeken. Soms zelfs er overheen te gaan. Dat komt ook omdat Muriel een vertrouwde en veilige sfeer weet te scheppen. Lastige (technische) oefeningen en aanwijzingen met grappige metaforen omschrijft (mijn meest favoriete lees je hieronder). 

Voor mij het bewijs dat zingen met een knipoog mag en vooral leuk moet zijn!

 

 

*Muriels metaforen

Het luchtbed: als je hoge noten zingt is het belangrijk je adem te verdubbelen alsof je op een luchtbed (met luchtgat) gaat zitten. Met andere woorden: hoe meer je je laat zakken op het luchtbed (lees: hoe hoger je zingt), hoe sneller de lucht eruit schiet.

 

De muur: Jouw stemgeluid stapelen (en body geven) alsof je een muur metselt. Daarbij geldt de kern van je stem (midvoice) als basis. Vanaf de basis ga je stapelen. De ene steen volgt de andere op en zo bouw je midvoice, op naar borst- en uiteindelijk kopstem. Belangrijk is dat je basisgeluid doorklinkt naar mate je omhoog of omlaag gaat. Deze mag niet veranderen.

 

De lift: als je zingt moet de klank jou eerst vullen en weerkaatsen (resoneren) in je borst en je hoofd, vóórdat het naar buiten gaat. Dat voelt als een trilling. De klankt reist als het ware met een lift door je lichaam. Doe je dit goed, dan gaat je hele lichaam op gegeven moment zingen. Het geluid klinkt vol en diep, als het eenmaal buiten is. Doe je dit niet en gooi je de klank er direct uit, dan krijg je een vlakke, afgeknepen sound. 

 

De cake: als je leert zingen is het net alsof je een cake bakt. Je leert onder andere je adem en je middenrif actief te gebruiken. Stemgeluid te stapelen en volume op te bouwen. Alles bij elkaar (en in de juiste volgorde) vormt dit een mooi geheel. Alsof je eieren, suiker, bloem etc toevoegt voor een mooi beslag. 

 

3 Berichten

Hoe zing jij door emoties heen?

Zangles

Mijn goeie vriendin, mijn backbone, mijn soulsister liet niet lang geleden vallen dat ze heel graag wil dat ik ga zingen op haar bruiloft. Niet dat er al een datum is geprikt. Wel is ze sinds drie jaar gelukkiger dan ooit met haar vriend en hun prachtige dochtertje van bijna twee jaar. Op niet al te lange termijn verwacht ik vanuit die hoek dus weddingbells, confetti en witte duiven (om maar wat te noemen ;-)

 

Ze was specifiek in haar verzoek. “Ik wil graag dat je Ribbon in the sky zingt; hij houdt ook van Stevie Wonder”, verklaarde ze met pretlichtjes in haar ogen. “Tuurlijk ga ik dat voor jullie zingen!” haastte ik me te zeggen. Ik voelde me vereerd en blij. Dat nummer is de overtreffende trap van prachtig. Stiekem moest ik ook even slikken. Veel liedjes van Stevie Wonder- inclusief Ribbon in the sky- raakten me als kind al recht in het hart. Dat zat toen vooral in zijn melodielijnen en klankkleur, denk ik.  Dit nummer zingen, ten overstaan van haar in bruidsjurk, man aan haar zij, die kleine nabij... Het plaatje in mn hoofd alleen al: een tranentrekker!  😍😭😍😭 

 

Voorbij emotie zingen

Hoe kun je zingen, -doorzingen vooral- als je geëmotioneerd raakt? Dat heb ik me wel eens vaker afgevraagd. Ik zat altijd vol verwondering te kijken naar artiesten die  overmand werden door emoties, maar (ogenschijnlijk) moeiteloos door bleven zingen. Hoe deden ze dat?
Ik vermoed dat je soms bepaalde mechanismen kunt toepassen om te voorkomen dat emotie overgaat in onbeheersbare ugly cries. En dat die mechanismen per persoon verschillen. 1 ding is zeker: een uitdaging zal het blijven.  

 

Bring it on!

Ik heb er voor nu echter iets op bedacht. Ik heb besloten om Ribbon in the sky toe te voegen aan het repertoire waar ik met Muriel aan werk. Zo kan ik het nummer alvast in ontspannen setting oefenen, nu ik nog tijd zat heb. Ik zing het thuis, totdat de buren gek worden (haha) en waarschijnlijk zal ik het ook laten horen tijdens Bring it On, op zondag 8 juli. Op die dag brengen ikzelf en een aantal andere zangers die Muriel begeleidt, nummers ten gehore aan vrienden en familie in café het Wapen van Huizen. Ik heb er zoveel zin in! Uiteraard zal ik daarna terugkomen op hoe dit gegaan is. 

 

Ik zie het zo: hoe vaker ik dit nummer nu zing- en zo af en toe ook voor publiek-, hoe meer dit mijn optreden later- op haar grote dag- goed zal doen. En als emoties alsnog boven komen drijven...dan hoop ik dat het mijn performance nog mooier maakt.    

                                      

Hoe zing jij door emoties heen? (pls share!)

0 Berichten